Het verhaal van Ernie Stomp

"Alsof ik in een boze droom was terecht gekomen"

Toen Ernie Stomp (47) vorig jaar de eerste NOTK-krant in de bus kreeg, zag ze geen noodzaak om ‘m te lezen. "Kanker was voor mij ver van mijn bed. Ik was immers gezond." Deze tweede NOTK-krant zal Ernie beslist lezen. Ze staat er zelf in. Als patiënte. Ernie heeft een melanoom: een agressieve vorm van huidkanker. "In 2004 ontdekte ik een knobbeltje in de lies. De huisarts liet het voor de zekerheid onderzoeken. Gelukkig bleek het knobbeltje onschuldig. In augustus 2005 leek het knobbeltje groter te zijn geworden. De huisarts stuurde me door naar de chirurg die me adviseerde het weg te laten halen. Ik hoor hem nog zeggen dat het er allemaal goed uitzag. In november ging ik dan ook nietsvermoedend naar het ziekenhuis voor de uitslag en de wondcontrole. Ik was er stellig van overtuigd dat alles goed zou zijn." De uitslag kwam echter aan als een mokerslag. Het knobbeltje bleek een uitzaaiing van een melanoom. Ernie belandde in de molen van onderzoeken. De uitslagen daarvan bleken allemaal goed: er waren geen andere uitzaaiingen gevonden en Ernie kon opgelucht ademhalen. Wel moesten de lymfeklieren in de linker lies worden weggehaald. "Dat was toch wat ingrijpender dan ik had verwacht. Ik moet de rest van mijn leven een elastische steunkous dragen."

Uitzaaiingen

Begin januari werden, na het maken van een PET-scan, toch uitzaaiingen in haar buik aangetroffen. Die werden operatief verwijderd. Al snel werd duidelijk dat chemotherapie geen optie was. "Mijn eerste gedachte was: dit was het dan. Het was alsof ik in een boze droom terecht was gekomen." Toen ze werd gewezen op de mogelijkheid deel te nemen aan de experimentele behandeling door middel van Immunotherapie, was de beslissing snel genomen. "Daar hoefde ik geen moment over na te denken. Je hebt immers geen alternatief." Het duurde nog een paar weken voordat Ernie zeker wist of ze in aanmerking zou komen voor de behandeling. Een rare, onwerkelijke periode. "Ik beleefde alles in een roes. Alsof ik naar het verhaal van iemand anders zat te kijken."

Onwerkelijk

Inmiddels heeft Ernie haar tweede vaccinatie gehad. Ze komt samen met haar moeder naar de polikliniek. Ze oogt gezond en zo voelt ze zich ook. "Dat maakt het ook zo onwerkelijk", Heeft hij daarin een tip aan mensen? "Het is natuurlijk persoonlijk, maar ik ervaar het als prettig wanneer mensen zich beperken tot mij sterkte te wensen. Wellicht kun je hulp aanbieden, maar laat de betrokkene zelf aangeven wanneer hij of zij daar behoefte aan heeft." beaamt ze. "Ik heb een dodelijke ziekte en ik merk er niets van." Tussen de vaccinaties door probeert ze haar leven weer op te pakken. "Ik hoef nu niet zo vaak meer naar het ziekenhuis en dat is van de ene kant prettig, maar aan de andere kant word ik er onrustig door. Zolang je bezig bent met onderzoeken, weet je precies wat er in je lichaam gebeurt. Dat weet ik nu niet meer. Ikvoel niets, ik heb nergens last van. Dan vraag ik me wel eens af of dat wel goed is. Maar ik kan niet meer doen dan afwachten of de vaccinaties aanslaan. En dat hoop ik natuurlijk wel." De NOTK-krant zal ze dit keer met andere ogen lezen. "Sterker nog: ik laat ‘m aan iedereen lezen die ik ken", aldus Ernie. "Ook al heb je niets te maken met kanker, het is belangrijk om je bewust te worden van het feit dat dit van de ene op de andere dag anders kan zijn. En dat dit onderzoek van levensbelang is."